راز

پیش داورdی

آریا — Mon, 18 Jul 2011 08:46:43 GMT

به شما این امکان رو میدن که یه رئیس واسه دنیا انتخاب کنین ....

که قادر باشه به بهترین نحو ممکن دنیا رو رهبری و صلح و ترقی و خوشبختی رو برای بشریت به ارمغان بیاره...

سه نفر برای این کار نامزد شدن..شما بگین بین این سه داوطلب کدوم رو انتخاب میکنین ؟؟؟

ولی اولش به یه سوال جواب بدین ..بعدش میریم سراغ انتخابمون

...

فکر کنین شما یه مشاور و مدد کار اجتماعی بسیار کار آمدی هستین ..یه روز تو دفتر کارتون نشستین یه خانوم حامله به شما مراجعه میکنه ..

که هشت تا فرزند داره ..از این فرزندان سه تاشون ناشنوا ..دو تاشون کور و یکی از اون ها عقب افتاده هست..ضمنا خود این خانوم هم به بیماری مهلکی دچار هست ..

از شما مشورت میخواد که سقط جنین بکنه یا نه؟

شما با تجاربی که دارین و صرف نظر از اعتقادات مذهبی .برای این خانوم حامله چه پیشنهادی دارین..

کورتاژ بکنه یا خیر؟؟

الان شد دو تا سوال

1- یه رهبر واسه دنیا

2- و مشکل این خانوم حامله

***********

گفتیم که سه تا نامزد برای ریاست دنیا داریم.

آقای شماره یک:

با سیاستمدارهای بدنام و

رشوه خوار کار میکنه..مشورتش با فالگیر و رمال وغیب گو و منجم هست.به زنش خیانت میکنه و روزی ده لیوان هم مشروبات الکلی صرف میکنه..

آقای شماره دو:

از محلهای کار قبلیش اخراج شده

تا 12 ظهر میخوابه..در مدرسه چند بار رفوزه شده.تریاک میکشیده و تحصیلات آنچنانی هم نداره.

روزی یه بطری مشروب میخوره و چاق و بی تحرک هست...

و اما آقای شماره سه:

دولت کشورش بهش مدال شجاعت داده.گیاه خوار و دارای سلامت کامل هست.اهل سیگار و مشروب هم نیست..و هیچگونه سابقه بدی هم تا بحال نداشته..

بــــــــــــــــــــه چــــــــــــــــــــــــــه کســــــــــــــــی رای میدهـــــــــــــــــــــــید؟؟؟؟

آقای شماره یک:فرانکلین روزولت

******

آقای شماره دو:وینستون چرچیل

******

آقای شماره سه:آدولف هیتلر
>

******

چه درسی میگیریم؟؟؟؟

*****

راستی داشت یادمون میرفت.....چی؟؟

اون خانوم حامله..

اگه به اون خانوم پیشنهاد سقط جنین دادین

میدونین اون جنین کی بود؟؟که شما پیشنهاد کشتنش رو دادین؟؟

لودویک فان بتهوون

************ ********* *

چه درسی گرفتیم؟؟

+++++++++++

پیش داوری

یعنی کاری که همه ما میکنیم

از بزرگترین اشتباهات بشریت هست

+++++++++++

ارزشمندترین وقایع زندگی معمولا دیده نمیشوند

آریا — Sun, 05 Dec 2010 06:13:47 GMT

و یا لمس نمیگردند، بلکه در دل حس میشوند. لطفا به این ماجرا توجه کنید....

او میگفت که پس از سالها زندگی مشترک، همسرم از من خواست که با زن دیگری برای شام و سینما بیرون بروم. زنم گفت که مرا دوست دارد، ولی مطمئن است که این زن هم مرا دوست دارد. و از بیرون رفتن با من لذت خواهد برد.

زن دیگری که همسرم از من میخواست که با او بیرون بروم مادرم بود که 19 سال پیش بیوه شده بود ولی مشغله های زندگی و داشتن 3 بچه باعث شده بود که من فقط در موارد اتفاقی ونامنظم به او سر بزنم.آن شب به او زنگ زدم تا برای سینما و شام بیرون برویم. مادرم با نگرانی پرسید که مگر چه شده؟ او از آن دسته افرادی بود که یک تماس تلفنی شبانه و یا یک دعوت غیر منتظره را نشانه یک خبر بد میدانست.به او گفتم: بنظرم رسید بسیار دلپذیر خواهد بود که اگر ما امشب را با هم باشیم. او پس از کمی تامل گفت که او نیز از این ایده لذت خواهد برد.

آن جمعه پس از کار وقتی برای بردنش میرفتم کمی عصبی بودم. وقتی رسیدم دیدم که او هم کمی عصبی بود کتش را پوشیده بود و جلوی درب ایستاده بود، موهایش را جمع کرده بود و لباسی را پوشیده بود که در آخرین جشن سالگرد ازدواجش پوشیده بود. با چهره ای روشن همچون فرشتگان به من لبخند زد. وقتی سوار ماشین میشد گفت که به دوستانش گفته امشب با پسرم برای گردش بیرون میروم و آنها خیلی تحت تاثیر قرار گرفته اند.

ما به رستورانی رفتیم که هر چند لوکس نبود ولی بسیار راحت و دنج بود. دستم را چنان گرفته بود که گوئی همسر رئیس جمهور بود. پس از اینکه نشستیم به خواندن منوی رستوران مشغول شدم. هنگام خواندن از بالای منو نگاهی به چهره مادرم انداختم و دیدم با لبخندی حاکی از یاد آوری خاطرات گذشته به من نگاه میکند، به من گفت یادش می آید که وقتی من کوچک بودم و با هم به رستوران میرفتیم او بود که منوی رستوران را میخواند. من هم در پاسخ گفتم که حالا وقتش رسده که تو استراحت کنی و بگذاری که من این لطف را در حق تو بکنم.هنگام صرف شام گپ وگفتی صمیمانه داشتیم، هیچ چیز غیر عادی بین ما رد و بدل نشد بلکه صحبتها پیرامون وقایع جاری بود و آنقدرحرف زدیم که سینما را از دست دادیم.وقتی او را به خانه رساندم گفت که باز هم با من بیرون خواهد رفت به شرط اینکه او مرا دعوت کند و من هم قبول کردم.وقتی به خانه برگشتم همسرم از من پرسید که آیا شام بیرون با مادرم خوش گذشت؟ من هم در جواب گفتم خیلی بیشتر از آنچه که میتوانستم تصور کنم.

چند روز بعد مادرم در اثر یک حمله قلبی شدید درگذشت و همه چیز بسیار سریعتر از آن واقع شد که بتوانم کاری کنم.کمی بعد پاکتی حاوی کپی رسیدی از رستورانی که با مادرم در آن شب در آنجا غذا خوردیم بدستم رسید.یادداشتی هم بدین مضمون بدان الصاق شده بود: نمیدانم که آیا در آنجا خواهم بود یا نه ولی هزینه را برای 2 نفر پرداخت کرده ام یکی برای تو و یکی برای همسرت. و تو هرگز نخواهی فهمید که آنشب برای من چه مفهومی داشته است، دوستت دارم پسرم.

در آن هنگام بود که دریافتم چقدر اهمیت دارد که بموقع به عزیزانمان بگوئیم که دوستشان داریم و زمانی که شایسته آنهاست به آنها اختصاص دهیم. هیچ چیز در زندگی مهمتر از خدا و خانواده نیست. زمانی که شایسته عزیزانتان است به آنها اختصاص دهید زیرا هرگز نمیتوان این امور را به وقت دیگری واگذار نمود.

چرا دکمه ی آقایان سمت راست وخانم ها چپ هست؟

آریا — Sun, 05 Dec 2010 06:06:35 GMT

واقعا چرا!!

چون بیشتر مردم با دست راست کار می کنند به همین سبب دکمه های لباس را سمت راست میدوزند تا افرادی که به اصطلاح راست دست هستند به آسانی بتوانند دکمه های لباس خود را باز کرده یا ببندند البته این موضوع در مورد لباس های مردانه کاملا صادق است اما بانوان چه طور ؟چرا با انکه بیشتر خانم ها مانند اقایان راست دست هستند دکمه لباسشون سمت چپ دوخته شده است؟

برای پاسخ به این پرسش باید عقربه های زمان را به عقب بچرخانیم و به گذشته های دور برویم زمانی که نخستین بار دکمه لباس ساخته شد کالایی لوکس و گرانبها به شمار می رفت و تنها مردمان طبقه مرفه اجتماع استطاعت خرید آن را داشتند .زنان اشرافی در ان زمان هیچ گاه لباس خود را شخصا به تن نمی کردند بلکه خدمتکاری داشتند که این کار را برایشان انجام می داد .چون خدمتکار برای بستن یا گشودن دکمه لباس بانوی خود می بایستی مقابل او قرار می گرفت دوزندگان لباس زنانه معمولا دکمه لباس رادر سمتی قرار می دادند که خدمتکار بتواند به راحتی با دست راست خود انها را باز کرده یا ببندد !از این رو دکمه لباس زنان را سمت چپ می دوختند هرچند امروزه استفاده از دکمه عمومیت یافته و دیگر از ان خدمتکاران کمر باریک خبری نیست با این حال هنوز هم این اصل به قوت خود باقی مانده و دکمه های لباس های زنانه سمت چپ دوخته میشود .

قدرشناس

آریا — Sun, 05 Dec 2010 05:54:28 GMT

چند سال پیش ، در یک روز گرم تابستان ، پسر کوچکی با عجله لباسهایش را درآورد و خنده کنان داخل دریاچه...

چند سال پیش ، در یک روز گرم تابستان ، پسر کوچکی با عجله لباسهایش را در
آورد و خنده کنان داخل دریاچه شیرجه رفت
مادرش از پنجره نگاهش می کرد و از شادی کودکش لذت میبرد. مادر ناگهان
تمساحی را دید که به سوی پسرش شنا می کرد
مادر وحشتزده به سمت دریاچه دوید و با فریادش پسرش را صدا زد . پسرش سرش
را برگرداند ولی دیگر دیر شده بود

تمساح با یک چرخش پاهای کودک را گرفت تا زیر آب بکشد، مادر از راه رسید و
از روی اسکله بازوی پسرش را گرفت. تمساح پسر را با قدرت می کشید ولی عشق
مادر آنقدر زیاد بود که نمی گذاشت پسر در کام تمساح رها شود.کشاورزی که
در حال عبور از آن حوالی بود ، صدای فریاد مادر را شنید، به طرف آنها
دوید و با چنگک محکم بر سر تمساح زد و او را فراری داد

پسر را سریع به بیمارستان رساندند. دو ماه گذشت تا پسر بهبودی پیدا کند.
پاهایش با آرواره های تمساح سوراخ سوراخ شده بود و روی بازوهایش جای زخم
ناخنهای مادرش مانده بود
خبرنگاری که با کودک مصاحبه می کرد از او خواست تا جای زخمهایش را به او
نشان دهد. پسر شلوارش را کنار زد و با ناراحتی زخمها را نشان داد ، سپس
با غرور بازوهایش را نشان داد و گفت

" این زخمها را دوست دارم ، اینها خراشهای عشق مادرم هستند"

گاهی مثل یک کودکِ قدرشناس
خراشهای عشق خداوند را به خودت نشان بده
خواهی دید چقدر دوست داشتنی هستند

در پشت هر مرد بزرگ ، زنی بزرگ ایستاده است

آریا — Tue, 04 May 2010 04:51:34 GMT

بر گرفته از کتاب بهترین نکته ها و قطعه ها

توماس هیلر ، مدیر اجرایی شرکت بیمه عمر

ماساچوست ، میو چوال و همسرش در بزرگراهی بین

ایالتی در حال رانندگی بودند که او متوجه شد بنزین

اتومبیلش کم است. هیلر به خروجی بعدی پیچید و از

بزرگراه خارج شد و خیلی زود یک پمپ بنزین مخروبه

که فقط یک پمپ داشت پیدا کرد.او از تنها مسئول آن

خواست باک بنزین را پر و روغن اتومبیل را بازرسی

کند.سپس برای رفع خستگی پاهایش به قدم زدن در

اطراف پمپ بنزین پرداخت.

او هنگامی که به سوی اتومبیل خود باز می گشت ،

دید که متصدی پمپ بنزین و همسرش گرم گفتگو

هستند. وقتی او به داخل اتومبیل برگشت ، دید که

متصدی پمپ بنزین دست تکان می دهد و شنید که

می گوید :" گفتگوی خیلی خوبی بود."

پس از خروج از جایگاه ، هیلر از زنش پرسید که آیا آن

مرد را می شناسد.او بی درنگ پاسخ داد که می

شناسد.آنان در دوران تحصیل به یک دبیرستان می

رفتند و یک سال هم با هم نامزد بوده اند.

هیلر با لحنی آکنده از غرور گفت :" هی خانم ، شانس

آوردی که من پیدا شدم . اگر با اون ازدواج می کردی

به جای زن مدیر کل، همسر یک کارگر پمپ بنزین شده بودی.

" زنش پاسخ داد :" عزیزم ، اگر من با او ازدواج می کردم ، اون مدیر کل بود و تو کارگر پمپ بنزین ."

روزی که امیرکبیر گریست

آریا — Tue, 04 May 2010 04:45:52 GMT

سال 1264 قمرى، نخستین برنامه‌ى دولت ایران براى واکسن زدن به فرمان امیرکبیر آغاز شد...

سال 1264 قمرى، نخستین
برنامه‌ى دولت ایران براى واکسن زدن به فرمان امیرکبیر آغاز شد. درآن برنامه، کودکان و نوجوانانى ایرانى را آبله‌کوبى مى‌کردند.اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به امیر کبیر خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند. به‌ویژه که چند تن از فالگیرها و دعانویس‌ها در شهر شایعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌یافتن جن به خون انسان مى‌شود هنگامى که خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیمارى آبله جان باخته‌اند، امیر بى‌درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله
بکوبد باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. او تصور مى کرد که با این فرمان همه مردم آبله مى‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانویس‌ها و نادانى مردم بیش ازآن بود که فرمان امیر را بپذیرند.شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبى سرباز زدند. شمارى دیگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مى‌شدند یا از شهر بیرون مى‌رفتند روز بیست و هشتم ماه ربیع الاول به امیر اطلاع دادند که در
همه‌ى شهر تهران و روستاهاى پیرامون آن فقط سى‌صد و سى نفر
آبله کوبیده‌اند. در همان روز،پاره دوزى را که فرزندش از بیمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند.امیر به جسد کودک نگریست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌هایتان آبله‌کوب فرستادیم.پیرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امیر، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبیم جن زده مى‌شود. امیر فریاد کشید: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اینکه
فرزندت را از دست داده‌اى باید پنج تومان هم جریمه بدهی. پیرمرد
با التماس گفت: باور کنید که هیچ ندارم. امیرکبیر دست در جیب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد، این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز چند دقیقه دیگر، بقالى را آوردند که فرزند او نیز از آبله مرده بود. این بار امیرکبیر دیگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشستو با حالى زار شروع به گریستن کرد...
در آن هنگام میرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى امیرکبیر را در حال
گریستن دیده بود. علت را پرسید و ملازمان امیر گفتند که دو کودک
شیرخوار پاره دوز و بقالى از بیمارى آبله مرده‌اند. میرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که میرزا احمدخان، پسر
امیر، مرده است که او این چنین هاى‌هاى مى‌گرید. سپس، به امیر نزدیک شد و گفت: گریستن، آن هم به این گونه، براى دو بچه‌ى شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست
امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان که میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى این ملت را بر عهده داریم، مسئول مرگشان ما هستیم. میرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اینان خود در اثر جهل آبله نکوبیده‌اند امیر با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانى مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد
کنیم، دعانویس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ایرانى‌ها اولاد
حقیقى من هستند و من از این مى‌گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله بمیرند
روحش شاد

دکتر علی شریعتی

آریا — Mon, 03 May 2010 07:42:11 GMT

من رقص دختران هندی را بیشتر از نماز پدر و مادرم دوست دارم. چون آنها از روی عشق و علاقه می رقصند ولی پدر و مادرم از روی عادت نماز می خوانند

مهاجمان ناپیدای زندگی ما !

آریا — Mon, 03 May 2010 07:27:40 GMT

در محیط پیرامون ما موجوداتی زندگی می کنند که در واقع مهاجمان و اشغالگران محل زندگی انسان ها هستند. اغلب آنها از دید ما پنهان مانده اما به زندگی انگلی خود با آسودگی ادامه می دهند. این موجودات ریز عامل انواع بیماری ها بوده و یا خسارات مادی به بار می آورند. با اینکه نظافت و تمیزی می تواند برخی از آنها را از محیط زندگی ما دورکند اما در مورد برخی دیگر کار چندانی از دست ما ساخته نیست. شاید عکس های این گزارش تصویری چندان خوشایند بیننده نباشند اما وجود این موجودات واقعیتی است که نمی توان آن را کتمان کرد. تصاویر 10 موجود که می توانند مخل زندگی انسان باشند. مهاجمان ناپیدای زندگی ما. ...

تصویر بزرگنمایی شده حیرت آور سر یک مورچه. دانشمندان تعداد مورچه های ساکن زمین را ده میلیون میلیارد برآورد می کنند. تاکنون فقط 12 هزار گونه مورچه کشف شده و به گفته دانشمندان هنوز بیش از 10 هزار گونه دیگر ناشناخته باقی مانده اند.

تصویر سر یک ساس. ساس‌ معمولا در رختخواب و وسایل خواب پناه برده و برای مدت بیش از 10 دقیقه از خون انسان تغذیه می‌کند. هنگامی که یک ساس له می‌شود رایحه ناخوشایندی از آن به مشام می‌رسد. ساس قربانیان خود را به لطف حس بویایی بسیار توسعه یافته‌اش تشخیص می‌دهد.

تصویر بزرگنمایی شده سر یک کک. اگر انسان توانایی کک را داشت قادر بود به ارتفاعی به اندازه برج ایفل بجهد. کک جانوری است که فقط از خون انسان، پستانداران و به طور کلی پرندگان تغذیه می‌کند. حشره‌شناسان نزدیک به 2500 گونه کک را در روی زمین شناسایی کرده‌اند.

تصویر بزرگنمایی شده سر یک پروانه بید با چشمان درشت و خرطوم حلقه شده‌اش. بید مسوول سوراخهایی است که شما روی لباس‌های مورد علاقه خود پیدا می‌کنید. بیدها جانورانی سمج بوده و تنها راه خلاص شدن از دست آنها استفاده از موادی مانند تنباکو یا نفتالین بوده و یا اینکه لباس‌های خود را در جریان هوای آزاد بگذارید.

شپشک جانوری است که میزبان خود را دچار شرمساری می‌کند زیرا ناگزیر است به دلیل وجود این جانور موذی دائم خود را بخاراند. نام شپشک مترادف با شخصی است که نسبت به بهداشت خود اندک توجهی ندارد. نوع ماده شپشک با سرعت حیرت‌آوری تولیدمثل کرده و روزانه ده‌ها تخم می‌گذارد.

تصویر بزرگنمایی شده چند شپش. در صورت عدم نظافت سر انسان می‌تواند بهترین مکان برای شپش محسوب شود. اغلب در مدارس با توجه به مجاورت کودکان روی نیمکت در صورتی که یکی از آنها حامل شپش باشد می‌تواند تمام همکلاسی‌ها را آلوده کند. شپش از خون انسان تغذیه کرده و محل گزیدگی آن دردآور است.

تصویر بزرگنمایی شده سر یک آب دزدک. آب دزدک به دلیل این که چند ده میلی‌متر طول دارد به وسیله چشم غیرمسلح قابل مشاهده است. آب دزدک در اماکن مرطوب منازل زندگی می‌کند و می‌توان این جانور را در حمام‌ها و همین طور در انبارهای زیرزمینی مشاهده کرد. آب دزدک هر خورده آشغالی که در محل سکونتش وجود داشته باشد را می‌خورد.

تصویر یک کولئوپتر نوعی موجود ریز که دشمن سرسخت فرشهای خانه است. این موجودات ریز هر چیزی را که زیر پاهایشان احساس کنند می‌خورند خواه پشم فرش، موکت، مو، پوست‌های مرده، پارچه و یا پر باشد.

تصویر کابوس یک شب گرم تابستانی یا همان پشه که نوک نیش آن سلاح واقعی‌اش در تصویر به خوبی مشهود است. معمولا پشه‌ها برخی از انسانها را بیش از دیگران نیش می‌زنند. این حشره از خرطوم خود که قادر به سوراخ کردن پوست است برای تغذیه از خون قربانی خود استفاده می‌کند.

تصویر بزرگنمایی شده سر یک موریانه دشمن قسم خورده وسایل چوبی. موریانه‌ها وقتی به داخل یک خانه رخنه کنند درها، کابینت‌های چوبی و سایر وسایل چوبی خانه را سوراخ کرده و با تغذیه از چوب فقط سطح ظاهری آن را باقی می‌گذارند.

اطلاعات لطفا !

آریا — Mon, 03 May 2010 07:12:14 GMT

توصیه میکنیم این داستان فوق العاده زیبا رو حتما بخوانید

وقتی خیلی کوچک بودم اولین خانواده ای که در محلمان تلفن خرید ما بودیم
هنوز جعبه قدیمی و گوشی سیاه و براق تلفن که به دیوار وصل شده بود به
خوبی در خاطرم مانده.

قد من کوتاه بود و دستم به تلفن نمیرسید ولی هر وقت که مادرم با تلفن حرف
میزد می ایستادم و گوش میکردم و لذت میبردم .

بعد از مدتی کشف کردم که موجودی عجیب در این جعبه جادویی زندگی می کند که
همه چیز را می داند . اسم این موجود اطلاعات لطفآ بود ، و به همه سوالها
پاسخ می داد.

ساعت درست را می دانست و شماره تلفن هر کسی را به سرعت پیدا میکرد.

بار اولی که با این موجود عجیب رابطه بر قرار کردم روزی بود که مادرم به
دیدن همسایه مان رفته بود . رفته بودم در زیر زمین و با وسایل نجاری پدرم
بازی میکردم که با چکش کوبیدم روی انگشتم.

دستم خیلی درد گرفته بود ولی انگار گریه کردن فایده نداشت چون کسی در
خانه نبود که دلداریم بدهد.

انگشتم را کرده بودم در دهانم و همین طور که میمکیدمش دور خانه راه می
رفتم . تا اینکه به راه پله رسیدم و چشمم به تلفن افتاد ! فوری رفتم و یک
چهار پایه آوردم و رفتم رویش ایستادم.

تلفن را برداشتم و در دهنی تلفن که روی جعبه بالای سرم بود گفتم اطلاعات لطفآ.

صدای وصل شدن آمد و بعد صدایی واضح و آرام در گوشم گفت : اطلاعات.

انگشتم درد گرفته .... حالا یکی بود که حرف هایم را بشنود ، اشکهایک سرازیر شد.
پرسید مامانت خانه نیست؟
گفتم که هیچکس خانه نیست.
پرسید خونریزی داری؟
جواب دادم : نه ، با چکش کوبیدم روی انگشتم و حالا خیلی درد دارم.
پرسید : دستت به جا یخی میرسد؟
گفتم که می توانم درش را باز کنم.
صدا گفت : برو یک تکه یخ بردار و روی انگشتت نگه دار.

یک روز دیگر به اطلاعات لطفآ زنگ زدم.
صدایی که دیگر برایم غریبه نبود گفت : اطلاعات.
پرسیدم تعمیر را چطور می نویسند ؟ و او جوابم را داد.
بعد از آن برای همه سوالهایم با اطلاعات لطفآ تماس میگرفتم.

سوالهای جغرافی ام را از او می پرسیدم و او بود که به من گفت آمازون
کجاست.
سوالهای ریاضی و علومم را بلد بود جواب بدهد . او به من گفت که باید به قناریم که تازه از پارک گرفته بودم دانه بدهم.

روزی که قناری ام مرد با اطلاعات لطفآ تماس گرفتم و داستان غم انگیزش را
برایش تعریف کردم . او در سکوت به من گوش کرد و بعد حرفهایی را زد که
عمومآ بزرگترها برای دلداری از بچه ها می گویند . ولی من راضی نشدم.

پرسیدم : چرا پرنده های زیبا که خیلی هم قشنگ آواز می خوانند و خانه ها را پر از شادی میکنند عاقبتشان اینست که به یک مشت پر در گوشه قفس تبدیل میشوند؟

فکر میکنم عمق درد و احساس مرا فهمید ، چون که گفت : عزیزم ، همیشه به
خاطر داشته باش که دنیای دیگری هم هست که می شود در آن آواز خواند و من
حس کردم که حالم بهتر شد.

وقتی که نه ساله شدم از آن شهر کوچک رفتیم ... دلم خیلی برای دوستم تنگ شد
اطلاعات لطفآ متعلق به آن جعبه چوبی قدیمی بر روی دیوار بود و من حتی
به فکرم هم نمیرسید که تلفن زیبای خانه جدیدمان را امتحان کنم.
وقتی بزرگتر و بزرگتر می شدم ، خاطرات بچگیم را همیشه دوره میکردم . در
لحظاتی از عمرم که با شک و دودلی و هراس درگیر می شدم ، یادم می آمد که
در بچگی چقدر احساس امنیت می کردم.
احساس می کردم که اطلاعات لطفآ چقدر مهربان و صبور بود که وقت و نیرویش
را صرف یک پسر بچه میکرد

سالها بعد وقتی شهرم را برای رفتن به دانشگاه ترک میکردم ، هواپیمایمان
در وسط راه جایی نزدیک به شهر سابق من توقف کرد. ناخوداگاه تلفن را
برداشتم و به شهر کوچکم زنگ زدم : اطلاعات لطفآ !
صدای واضح و آرامی که به خوبی میشناختمش ، پاسخ داد اطلاعات.
ناخوداگاه گفتم می شود بگویید تعمیر را چگونه می نویسند؟
سکوتی طولانی حاکم شد و بعد صدای آرامش را شنیدم که می گفت : فکر می کنم
تا حالا انگشتت خوب شده.
خندیدم و گفتم : پس خودت هستی، می دانی آن روزها چقدر برایم مهم بودی؟
گفت : تو هم میدانی تماسهایت چقدر برایم مهم بود؟ هیچوقت بچه ای نداشتم
و همیشه منتظر تماسهایت بودم.
به او گفتم که در این مدت چقدر به فکرش بودم . پرسیدم آیا می توانم هر
بار که به اینجا می آیم با او تماس بگیرم.
گفت : لطفآ این کار را بکن ، بگو می خواهم با ماری صحبت کنم.

سه ماه بعد من دوباره به آن شهر رفتم.
یک صدای نا آشنا پاسخ داد : اطلاعات.
گفتم که می خواهم با ماری صحبت کنم.
پرسید : دوستش هستید؟
گفتم : بله یک دوست بسیار قدیمی

گفت : متاسفم ، ماری مدتی نیمه وقت کار می کرد چون سخت بیمار بود و متاسفانه یک ماه پیش درگذشت.
قبل از اینکه بتوانم حرفی بزنم گفت : صبر کنید ، ماری برای شما پیغامی گذاشته ، یادداشتش کرد که اگر شما زنگ زدید برایتان بخوانم ، بگذارید بخوانمش.

صدای خش خش کاغذی آمد و بعد صدای نا آشنا خواند :
به او بگو که دنیای دیگری هم هست که می شود در آن آواز خواند .... خودش منظورم را می فهمد.

شام اخر چگونه خلق شد

آریا — Mon, 03 May 2010 07:09:10 GMT

داوینچی موقع کشیدن تابلوی"شام اخر"دچار مشکل بزرگی شد می بایست "نیکی"را به شکل عیسی و"بدی"را به شکل یهودا یکی از یاران عیسی که هنگام شام تصمیم داشت به او خیانت کند به تصویر میکشید....

یاران عیسی که هنگام شام تصمیم داشت به او خیانت کند به تصویر میکشید.

کار را نیمه تمام رها کرد تا مدل های آرمانی اش را پیدا کند.
روزی در یک مراسم همسرایی تصویر کامل مسیح را در چهره ی یکی از جوانان همسرا یافت.
جوان را به کارگاهش دعوت کرد و از چهره ی او اتودهایی برداشت.
سه سال گذشت...
تابلوی شام اخر تقریبا تمام شده بود اما داوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی پیدا نکرده بود.

کاردنیال پدر کلیسا کم کم به او فشار می آورد که نقاشی دیواری را زودتر تمام کند.

نقاش پس از روزها جست وجو جوان شکسته و ژندهپوشٍ مستی را در جوی آبی یافت.
به زحمت از دستیارانش خواست تااورا به کلیسا بیاوند.
چون دیگر فرصتی برای طرح برداشتن از او را نداشت.
گدا را که درست نمی فهمید چه خبر است به کلیسا آوردند.
دستیارانش اورا سر پا نگه داشتند و در همان وضع داوینچی از خطوط بی تقوایی گناه وخود پرستی که به خوبی بر آن چهره نقش بسته بود نسخه برداری کرد.

وقتی کارش تمام شد گدا که دیگر مستی از سرش پریده بود چشمهاهیش را باز کرد و نقاشی پیش رویش را دید و با آمیزه ای از شگفتی گفت:من این تابلو را قبلا دیده ام!!!

داوینچی شگفت زده پرسید:کی؟

گدا گفت: سه سال قبل پیش از انکه همه چیزم را از دست بدهم.
موقعی که در یک گروه همسرایی اواز می خواندم زندگی رویایی داشتم.
هنرمندی از من دعوت کرد تا مدل نقاشی چهره ی "عیسی" بشوم!

میتوان گفت:
"نیکی"و"بدی" دو روی یک سکه هستند همه چیز به این بسته است که هر کدام کی سر راه انسان قرار بگیرند